Blogmas dag 20

Ik zit hier in mijn uilen-onesie met een emmer thee. En wat heb ik vandaag gedaan? Boodschappen, oke. Maar voor de rest alleen lekker thuis gehangen, met poes geknuffeld, met mijn nieuwe laptop gespeeld en Serious Request gekeken op tv. Dus voor vandaag niet heel veel om over te bloggen. Maar toen bedacht ik me… Wat heb ik precies een jaar geleden gedaan? Gelukkig kunnen mijn dagboek en Facebook helpen… A trip down memory lane…

Memory lane! Bovenste is een jaar geleden, onderste was vanochtend.

Memory lane! Bovenste is een jaar geleden, onderste was vanochtend.

Een jaar geleden had ik mijn schoen onder de kerstboom staan, en kreeg ik daar een kerstcadeautje in. Skylanders Trap Team voor de PS4. Yeey! Dat heb ik afgelopen jaar veel gespeeld in januari/februari. Maar daarna kreeg ik het te druk met school om te Playstationen. Misschien binnenkort maar weer eens spelen, want nu heb ik alle tijd van de wereld.

Kennelijk heb ik 5 jaar geleden op Facebook gezet:
“Zat ik gister op de bus te wachten… Loopt er een kameel voorbij! WTF?!”
Ik weet nog dat ik ziek was, en daarom weer even bij mijn ouders woonde. Ik kan je vertellen, ADD en Pfeiffer, leuke combi. Niks kunnen doen, en een hoofd wat nooit stopt.
Anyhow, ik was opweg naar Leiden (denk ik) en op dat moment liep een meneer langs met een kameel. De meneer had een tulband op, want zij maakten deel uit van de levende kerststal in het dorp. In die setting daar: Hartstikke logisch. Maar bij de bushalte? Nope. Volgens mij heb ik de meneer nog gevraagd of ik zijn kameel mocht lenen omdat de bus nog wel op zich zou laten wachten met alle sneeuw (ja, in 2010 lag er sneeuw). Het antwoord was overigens: “Nee”. Heel flauw.

Een andere favoriete kerststal herinnering is dat ik in het dorp met mijn vader (en vele andere mensen) aan het kijken was naar mama schaap en 2 lammetjes. Mijn vader kijkt even om zich heen, veel ouders met jonge kinderen. Oftewel, het ideale moment voor een demonstratie van zijn humor:
“Hey El! Kijk eens wat leuk!” “Ja he, die lammetjes zo lief!”
Even een pauze en nog even snel rondkijken… Waarna mijn lieve papa roept:
“SHOARMAAAAAAA!”

Iedereen die er omheen stond, diep in shock! En wij maar proberen niet te hard te lachen…

That’s the Christmas spirit!