Dagelijkse ADD – Twee verjaardagen, twee herinneringen

Long time, no blog… Working on it! Maar vandaag even een blog over de 2 mensen waar ik super veel van houd. Twee bijzondere mensen die mijn leven veel kleur geven. Mijn zusje en hubby zijn beiden jarig! Feest!

Love you hubby! Happy birthday!

Love you hubby! Happy birthday!

Dat mijn man belangrijk voor me is mag duidelijk zijn. Ik ben tenslotte niet voor niks met hem getrouwd! Ik heb hubby-to-be ontmoet op de middelbare school. Toen (her)kenden we elkaar wel, maar echt contact was er niet. Volgens mij hebben we 1x per week een les wiskunde samen gehad… Anyhow, ik zag zijn naam voorbij komen op Facebook, zo’n 5 jaar geleden. Ik voegde hem toe, hij accepteerde. Facebook, MSN (wie kent het nog?), SMSen (want ik had geen internet op mijn telefoon… wauw, ik ben oud) en afspreken.
Ik was ZO zenuwachtig… Maar ik werd netjes opgehaald vanaf mijn studentenkamertje in Leiden. We reden samen naar een restaurant in Noordwijk om wat te drinken. Het was heel gezellig en gentleman hubby-to-be heeft me ook netjes weer in Leiden afgezet. Zo’n 1,5 uur later (en dan neem ik het ruim) werd ik weer gebeld. Of hubby-to-be weer langs mocht komen, want het was zo gezellig. Dat was het begin and a true love story never ends… Dat ik maar nog vaak gefeliciteerd mag zeggen tegen de mooiste man ter wereld op de vele verjaardagen van mijn hubby!

Happy birthday sis! Love you!

Happy birthday sis! Love you!

De eerste keer dat ik mijn zusje zag was op de dag van haar geboorte. Mijn opa en oma waren aan het oppassen op mij.
“Ellen, hoe gaat je zusje heten?” “Ehm, weettiknie.” “Vera.” “Oh ja, Vera.”
Ik had geen idee. Ik weet nog dat ik het heel stom vond dat opa en oma niet wisten hoe er warme melk gemaakt moest worden. Ik werd op het aanrecht getild bij de magnetron en klikte erop los. Na het opwarmen van de melk moesten er slingers worden opgehangen. Het was immers feest!
“Waar ligt het plakband?” werd gevraagd aan een drie-jarig meisje (bijna vier!) met blonde krulletjes enĀ een oogpleister op haar oog die zat te genieten van een beker warme melk. “Weettiknie”.
Het stomme is, dat ik nog steeds weet hoe gefrustreerd ik was over dat mijn opa en oma toen maar mijn oogpleisters hebben gebruikt voor het ophangen van de slingers. DAAR GEBRUIK JE OOGPLEISTERS NIET VOOR! Die moeten op je oohoog!
Eindelijk was het dan zover. Mijn ouders kwamen door de poortdeur de tuin in. Mijn moeder met een klein bundeltje in haar armen. Toen ze de keuken instapten sprong mijn oma naar voren om de kleine van haar over te nemen, maar mijn moeder liep door. Ik moest zitten en kreeg het kostbaarste wat er op de wereld bestond in mijn armen. Mijn kleine, slapende zusje en ik was compleet in de wolken. Nu, 22 verjaardagen later, heb ik nog steeds de leukste zus in de wereld (vooral als ze slaapt en stil is).