ADD en … Sceptici

Dealing met sceptici.
Als ADDer heb ik vaak de neiging te vertellen over wat ik heb en hoe ik hier mee omga in het dagelijks leven. Met name momenten dat ik een extra keertje navraag of ik de uitleg goed heb opgepakt of dat het mij veel energie kost om me te concentreren en mezelf dan helemaal kan afsluiten. Dat is niet negeren, dat is concentreren. Dat is niet chagrijnen maar gefocust shinen (kuch slechte rijm). Veel mensen hebben er begrip voor.

ADHD
Maar, elke AD(H)Der zal ervaring hebben of krijgen met sceptici. Deze mensen zijn eigenlijk over het algemeen makkelijk te herkennen. Vaak aan één, of meerdere van deze gevleugelde uitspraken:

“Ik kan me ook wel eens niet concentreren.”
“Ik ben ook wel eens druk.”

En mijn persoonlijke favoriet:
“ADHD is een modeziekte, het bestaat eigenlijk niet.”

Vaak realiseren mensen zich niet dat AD(H)D er 24/7 is. Het is niet iets wat je naar believen aan en uit kunt zetten. Het is een erfelijke aangeboren stoornis. De informatieverwerking in je hersenen gaat niet helemaal optimaal. Je ervaart drukte in je hoofd omdat alles niet op tijd verwerkt kan worden. Daarom is het voor jou chaos. Als je kiest voor medicatie wordt dit informatieverwerkingsproces versnelt en ervaar jij rust in je hoofd.

Vooral de laatste jaren is er veel onderzoek naar ADHD gedaan, en iedere dag wordt er weer meer bekend over deze stoornis. Maar modeziekte?
Het is geen ziekte, want het gaat niet over. Je kunt er wel mee om leren gaan, maar je hersenen zullen altijd anders functioneren.
Toen dyslexie werd gediagnostiseerd en er onderzoek naar werd gedaan, was dat een modeziekte?
Tuurlijk, als er een nieuw label komt voor een aantal specifieke kenmerken, dan zullen meer mensen zich hierin herkennen. Dat houdt niet in dat het label dan ook op iedereen toepasbaar of zelfs onwaar is.

Als je er zelf behoefte aan hebt kun je het gesprek aangaan met iemand over het sceptisch zijn. Bedenk ook dat je aan iemand ook niet hoeft uit te leggen waarom je blauwe ogen hebt, waarom rood je favoriete kleur is of waarom je bent zoals je bent. Je kunt uitleg geven dat het zo is. En als iemand zich daar niet in kan vinden. Wat mij betreft ook prima. Ik blijf bij mijn eigen verhaal.

Zoals ik aan het begin zei, veel mensen hebben er begrip voor. Dat is eigenlijk ook het enige wat ik vraag. Geen medelijden, geen makkelijkere taken op werk; gewoon met mij omgaan alsof ik ook maar een mens ben. Als ik graag extra feedback of tijd wil hebben, no worries. Ik heb levenslange ervaring op kunnen doen met ADD en hoe ik hiermee om kan gaan. Dus als ik iets nodig heb trek ik wel aan de bel. DINGDONG!

Geef een reactie