ADD en … Het vaststellen van de diagnose

Ik was wel al bekend met ADHD, vond ik zelf. Ik ken al jaren mensen die deze diagnose hebben en ik wist dat zij medicatie gebruikten die ze kregen van een psycholoog om zich beter te kunnen concentreren. Het vaststellen van de diagnose klinkt heel simpel, maar voor mij was het een heel proces. Niet alleen voor mij, ook voor mijn omgeving.

add diagnose

Op mijn 17e vroeg mijn moeder me of ik mezelf een keer wilde laten testen op ADHD of misschien een online testje wilde doen. Gewoon om even te kijken. Ik had er nog nooit zo over nagedacht maar besloot al snel om het niet te doen. Ik had net mijn HAVO-diploma gehaald. Goed, dat was wel met ups en downs gegaan, maar ik kon uiteindelijk toch zonder onvoldoendes op mijn eindlijst mijn diploma in ontvangst nemen. Daarna zou ik starten op Hogeschool Leiden aan mijn HBO.
Eenmaal gestart op het HBO merkte ik dat ik het ontzettend moeilijk had. Omdat het doen van een online test door mijn hoofd bleef spoken heb ik dat uiteindelijk gedaan. Het resultaat was: 99 van de 100. Dat was een reden om toch naar een psycholoog te gaan en ik kwam terecht bij PsyQ.

Om vast te kunnen stellen of ik wel of geen ADHD had, heb ik verschillende gesprekken gehad met de psycholoog en psychiater en heel veel vragen moeten beantwoorden. De vragen gingen over mijn ‘jeugd’, van geboorte tot 12 jaar en ‘volwassenheid’ van 12 tot heden (heden was toen tot 18 jaar). Om mij te ondersteunen met vragen beantwoorden over mijn jeugd was mijn moeder ook aanwezig bij de intakes en gesprekken. Uiteindelijk scoorde ik 10/10 bij jeugd en 9/10 bij volwassenheid.
Vragen gingen bijvoorbeeld over het maken van huiswerk, maar ook over organiseren, afspraken maken, vaak aan het woord zijn en anderen onderbreken.
Toen kreeg ik de volgende diagnose (van de psychiater): ADHD type 1, overwegend onoplettendheid. Dit houdt in dat ik een concentratiestoornis heb en niet hyperactief, maar wel impulsief ben. In de volksmond wordt dit ADD genoemd.

Voor mij geen verassing, toch voor mijn moeder op het moment van de diagnose wel emotioneel. Niet omdat ik de diagnose had, maar omdat nu duidelijk was waarom we (ik en mijn ouders) de voorgaande jaren miscommunicatie hadden.

“Ellen, ruim dat op. Hoe vaak moet ik het nog zeggen?”
“Pap, waar heb ik dat ook alweer gelaten?”
“Nu moet je gewoon een uur huiswerk maken, concentreer je gewoon!”
“Ellen, hoe kan je ooit iets vinden in die troep op je bureau?”

Mijn ouders kochten gelijk een boek over ADHD en wat dat nou inhoudt en ik dook het boekwerk van PsyQ in. Want toen begon het hele circus pas, maar de eerste horde was genomen.